Ι «| HftS Μ 31 ' f.^va μΚνηη «81 sSH ΡΡ 4486 .W6 Copy 1 j)e vi et usu particulse •λς apud Thucydidem Coinmentatio. ■ Quam V enia ampl. ordinis philosophorum Lundensis publicas disputationi subjicit / THEODORUS WISEN, Cand. philos., Calmariensis. in Academia Carolina a. d. XI Kal. Jun. MDCCCLXII. h. a. ra. VIII. Haunise, typis Schultzianis, MDCCCLXII. Ιη Sacran RfigBun Miviestatem Spe: Pidd Viris. PETRO WISEN, Prsposito et P&stori Ecclesiartun Repplir.. Β -«rum. Patri Carissimo. AXDRE.E GEORGIO ELFSTROM, T:.r:l:i•.- =: ?:..:-;:.:- l::::r. g Ordinis de Stella Pularl Membro. Avuncnlo Opt: hajoc dissertationem pia mente dedicat Th.. Wisen U t omnes res humanae, quae quidem excoli possint, primum majore in dies auctu crescunt viresque suas explicant, mox vero, ubi ad summuin in suo quaeque genere perfectionis fastigium perductae sunt, inclinari coeptae ad occasum quen- dam feruntur, ita lingua quoevis, dum in ore hominurn vivit, varias mutationum semper subit vioissitudines. Si quis igitur linguae cujusdam accuratiorem cognitionem sibi parare volet, omnem sermonis varietatem diligentissime investigandam suscipiet. Quae quum de aliis, tum de Graeca lingua verissime dici possunt. Nulla enim fere est lingua, neque apud veleres illos, neqiie recentiore demum aetate, quae ad tam altum gradum perfectionis pervenerit, quam Gra3ca. Plures erant sermonis Grseci diiferentia? et jam ab antiquissimis temporibus scriptores suo quisque genere loquendi usi sunt; opera eorum praestantissima omnes, qui postea ejusmodi res scribendo tractabant, ad imitandum sibi proposuerunt, quse imitatio adeo fuit diligens adeoque exemplo proposito quasi addicta, ut ne ab eadem quidem dialecto, qua superiores illi scnpsissent, desciscere solerent. Atque hac ex re ipsa multiplex variusque usus loquendi orlus est, nec quisquam, qui quanta sit Graecae linguae copia verborum , ιη quam diversos flexus haec exeant, quam multis modis inter se copulentur et conjunganlur, diligenter consideraverit, facile negare poterit, linguam Grsecam omnibus fere aliis quum ubertate quadam tum subtilitate atque elegantia Ionge praestare. Ac subtilitas illa haud scio an in ullo genere verborum , ex quibus omnis oratio conficitur, magis sit perspicua, quam in parti- culis, ut a grammaticis appellari solent. Ac particulis illis Graeca lingua certe abundat, quse, quum modis pa3ne innumerabilibus cum aliis verbis conjungi possint, homini- bus in studio literarum Grsecarum versanlibus materiam disquisitionum quam uberrimam praebent. Et est tota haec res, ut dignissima quam perscrutemur , ita ad tractandum difticillima; neque eo perveniri potest, ut certum aliquid de ea statuatur, nisi, quibus modis particula quaeque a singulis scriptoribus usurpatur, eos diligenter perpenderis omnes atque inter se coraparaveris. Sed labor tam immensus supra vires unius hominis est, quam ob caussam plures ad has res enodandas aliquid pro facultatibus conferant necesse est. Multa quidem jam contulerunt viri doctissimi; inulta tamen adhuc restant, quae aut diligentiore disceptatione egere videantur aut negligenter pfaetermissa sint. Nam in ejusmodi quaestionibus tenuissima discrimina significationum verborum defmienda sunt et ad minutissimas res ssepe descendendum , neque satis est de uno aut altero loco, ubi verbum quoddam legitur, qua>rere, quoniam nisi omni- bus locis inter se collatis quid vere de re ipsa judicandum sit assequi non possumus. Quam vero difficile sit sermonem vel unius scriptoris recte cognoscere , vel ex iis concludi licet, qua? de libro unoquoque veterum illorum ab iis, qui philologi appellantur, commentata et composita sunt. Verum enim vero sperandum est, fore, ut omnis illa dootrina, qua? in significationibus verborum variisque modis, quibus inter se conjunguntur, explicandis versatur, talibus quaestionibus in dies magis magisque progrediatur, et ut ea, qua? aut incerta aut paulo obscuriora sunt, e tenebris in Iucem cruanlur. Eo etiam nunc perventum est, ut in his rebus prosperiore suc- cessu elaborari posset; nam multi homines recentioribus potissimum temporibus in ipsa verba scriptorum a corrup- telarum sordibus purganda summo studio incubuerunt. Multa enim menda librariorum tollenda sunt, quae aut in- curia eorum aut inscitia aut denique perverso emendandi studio in ipsuin contextum orationis irrepserunt ; multa quoque ab iis, qui in arte notas librorum manu scriptorum investigandi et persequendi parum callerent, in editiones typis descriptas inducta sunt. Quae omnia resecari oportet, si in sermonem singulorum scriptorum inquirere volumus. Jam ornnibus libris scriptorum veterum Graecorum multi in studio hujus linguae operam navantes adnotata et cornmentationes suas addiderunt; neque defuerunt, qui diffi- cultates sermonis Thucydidei explicare atque excutere cona- rentur. Popponi, Goellero, Betan tio, Krueger o, aliis, laudi tribuendum est, quod multos locos scriptoris illius difficiles et contortos explanarunt et argumentando expedierunt. Et Thucydides, creber ille rerum frequentia scriptor, multa sane argumenta posteris tractanda reliquit; nam in eo genere dicendi, quod is sibi elegit, multae in- sunt proprietates, qua? in brevitatis studio, in ipsa sermonis sublimitate cum asperitate quadam conjuncta , in vocabu- lorum electione atque ornainentis orationis, in consecutione denique verborum maxime cernuntur. Ac multa quidem ad Thucydidis consuetudinem scribendi cognoscendam Betantius ille in lexico a se edito contulit; attamen de articulo et pronominibus et particulis nullam fere fecit mentionem . quia ad id studium, quod ii profitentur, qui grammatici vocantur, haec omnia potius referenda esse censebal. Quum vero ex usu particularum id, quod pro- prium esset sermonis Thucydidei, maxime appareret, Poppo ad librum Betantii supplendum de nonnullis illius generis vocabulis literarum ordine dispositis observationes con- scriptas edidit; nondum tamen usque ad particulas a postre- mis litteris incipientes opus ejus transactum est. Quare non prorsus inutile esse credidimus de vi et usu particula? 1* ως apud Thucydidem quaerere. Atque eam viam disquisi- tionis ineundam putavimus, ut quae esset naturalis et prin- cipalis sig-nificatio hujus particula? primum qusereremus, tum quomodo cetera? significationes pro varia conseculione verborum ex illa tamquam ex fonte quodam profluerent videremus. Qiiapropter orrmes locos, ubi ως particula apud Thucydidem legebatur, adnotavimus et in ordinem quendam redactos inter se quam potuimus diligentissime contulimus. In locis Thucydideis laudandis editionem Krue- geri (Berol. 1858 — 1861) secuti sumus. Ad veram atque propriam significalionem particula3 ως recte defmiendam etymologiam ipsius vocis diligenter per- sequi necesse erit. Atque omnes, quorum est de his rebiis judicium, in eo consentiimt, quod particulam ο)ς a pro- nomine 6ς eodem modo, quo αντως ab αυτός, όντως ab ούτος, έκείνως ab εκείνος, aliaque id genus vocabula in -ως desinentia, originem ducere censent. Plurimse parti- cula3 non sunt nisi substantiva vel adjectiva casibus qui- busdam obsoletis conformata et ab usu perfectioris sermonis jam diu intermissis; nam antiquissimum Graecorum ser- monem plures habuisse casus, quam qui in monumentis literarum, quas nobis cognita sunt, inveniuntur, certe con- stat aut saltem verisirnile est 1 ). Terminatio illa -ως, vel, ut antiquitus erat, -ωτ, nativa erat casus ablativi, qui etiam in lingua Sanscrita et prisco Romanorum sermone in literam dentalem exitum habebat 2 ). Literam τ in σ saepissime *) Cfr. Kegnier, Traite de la formation des mots dans la langue grecque, Paris 1855, pag. 382; Ktihner, Ausf. Gramraatik d. griech. Sprache, Hannover 1834, I. § 361. 2. s ) Cfr. Kuliner, 1. 1. § 363, A. 3; Bopp, Vergl. Gramm. des Sanskrit &c, 2. Aufi,, Berlin 1857, I, 2, pag. 350 sqq.; Regnier, I, 1. pag. 423, ubi hsec quoque ad sententiam suam probandam affert: „dans 1'inscription de la colonne de Duilius on lit altod mutari nemo ignorat; hoc modo ex κέρατ- ortum est κέρας, φως ex ψώτ- , προς ex πρότ vel προτΙ , cet.; saepe etiam excidit σ, ut οντω et αφ^ω pro οντο)ς et 3φΦως*). Priinum Ablativo locus significatur, unde quis discedat vel originem ducat; cum hac principali significa- tione Ablativi modi et caussae, qui dicuntur, arctissime cohaerent. Vim vero illam, qua ratio vel modus, quo quid fieret, significaretur, a vocabulis illis Graecis, in -ως desi- nentibus, potissimum vindicatam esse grammatici docent 2 ). Quam significationem primam atque principalem particulae ως statuere nobis quoque consentaneum videtur. Apud antiquissimos Greecos eadem vox locum prono- minis demonstrativi ac relativi tenebal; quare apud Home- rum pronomen illud ος sensu demonstrativo usurpatun» saepe invenimus. 3 ) Sed apud Atticos, paucis formulis lo- quendi exceptis, tantummodo locum pronominis relativi tenet. Atque particulae ως prorsus eadein est ratio. De- monstrativum illud t»£, pro όντως positum, in libris scrip- torum Atticorum numquam fere legitur, nisi in locutionibus illis και ως, ονό ? ως, μηΰ[ υ)ς. Cujus rei inulta exempla a Thucydide sumi possunt. Cfr. I, 44, 2, έδόκει γαρ 6 προς ϋβλοποννηοίονς πόλεμος και ως έ'οεσ&αι. V, 115, 1, και Λακεδαιμόνιοι δι αντό τάς μεν οπονδάς ονδ' ως αφέντες επολεμονν αντοΊς. VIII, 87, 3, και γαρ marid pour alto mari; navaled prsedad pour navali prseda. *) Cfr. Meyer, Yergl. Gvamm. d. Griech. und Latein. Sprache, Berlin 1861, I. pag. 229. 2 ) Cfr. Kuhner, 1. 1., I. 363. A. 3. — Hartung, Ueber die Casus in d. griech. und lat. Sprache, Erlangen 1831, pag. 225. 8 ) Cfr. Kiihner, 1. 1. , U. § 781, 1. — Havtung, 1. 1. pag. 270: „Das gegenseitige Hinweisen aus einem Satze auf den andern wird einfach durch zweimaligen Gebraucb desselben Demonstrativums bewerkstelligt". ως αντο'ις ονδιν έμελλε χρηοεσ&αι. Ι, 132, 5, αλλ' ονό' ως ovdk των Ειλώτων μηννταϊς τιοι πιοτενοαντες ηξίωσαν νεωτερόν τι ποιεΐν ες αυτόν. Cfr. Ι, 74, 2. • III, 33, 2. V, 55, 2. VII, 28, 3. 74, 1. 75, 6. 81, 6. VIII, 51, 2. 56, 3. — Semel ως pro όντως simpliciter dictum est in III, 37, 5, ubi omnes fere recentiores scribunt: ως ovv χρη καϊ ημάς ποιονντας μη δεινοτητι καϊ %ννΙοεως άγωνι έπαιρομένονς παρά δοξαν τω νμετέρω πλη&ει παραινεϊν. Olim perperam ως sine accentus nota scribe- batur. Pro ως alii aut ο aut ωό* scribere malunt. 1 ) Particula relativa accentus nota caret: demonstrativae vero apposita est nota illa. Docent grammatici veteres quidam ως scribendum esse 2 ), ubi pro όντως vel όμως positum cst, quod tamen pra?ceptum sero demum observa- runt recentiores. 3 ) *) Cfr. Plat. Protag. p. 338 Α: ως ovv Λοιήΰετε κα< πεί&εα&έ μοι. 2 ) Cfr. Apollonii Sophistse Lexicon Homericum, ed. Imm. Bek- ker, Berol. 1833, pag. 170: δαΰννόμενον και περιβπώμενον το ως το ομοίως (ομω§?) δηλοΐ' ,,άλλα ν,αϊ ως ε&έλω δόμεναι πά- λιν", και ,,άλλ' ούδ' ώς ετάρονς ερνβΰατο ιέμενός περ". Cfr. Scholia in Iliad. (ed. Imm, Bekker, Berol. 1825) ad I, 116 et III, 159. — Scholia in Odyss. (ed. Dindorfius, Oxon. 1855) V, 430 : τίνες περιέΰπαοαν το ώς, ίνα ΰημαίνη το όμως, ενιοι δε ωξνναν. — Lehrsii Qusestiones Epicse, Regim. 1837, pag. 63, not. **): ... „Tantum certum est et Apollonium Dyscolum et lexici Homerici conditorem et Herodianum et Tyrannionem et A-ristarchum scripsisse nal ώς et ούδ' ώς: Tryphonem non sic scripsisse ex Apollon. conj. 523 colligi non potest: de caussis dissensio erat, utrum mutetur accentus propter positionem an propter significationem. An hi antiqui praster illas formulas ώς scripserint incertum". De hac re copiosius disputat Schmidtius, in „Beitrage zur Geschichte der Grammatik d. Griech. u. d.Latein.", Halle 1859, pag. 209, sqq. 8 ) Cfr. „Buttmans ausf. Griech. Sprachlehre", Berlin 1839, II, 1, § 116, 9, A. 14. — Imm. Bekkerus in editione Carm. Homer. (Bonnse 1858), quam ultimam paravit, ubique ως scripsit. His breviter praemissis ad propositum nostrum jam revertamur. Diximus ως particulam esse relativam et La- tinam vocem quo modo vel ut Qnon interrogative sed relative) proprie significare. Quam significationem prinia- riam multis locis apud Thucydidem servatam esse inveni- mus. Illud vero observatum voluimus, ojs aliis in Iocis aliter reddi posse, ita tamen ut significatio principalis ubique facillime enucleari possit. In enuntiationibus illis comparativis vocabulo alicui demonstrativo, quod saepissime intelligendum est, particula ως respondet. Si όντως legitur, ea enuntiationum inter se est ratio, ut utraque sententia per se pronuntietur et quasi sui juris habenda sit inque suo utraque loco et numero ponenda. Apud Thucydidem hos tantummodo locos adnotavimus, ubi demonslrativum vocabulum legitur: I, 22, 1, ως (Γ uv εδόκονν έμοϊ έκαστοι περί των αεί παρόντων τα δέοντα μάλιστ ειπείν, . . . όντως εϊρηται. V, 1, 2, καϊ οι μεν Ληλιοι . .. εν τή 3 Ασία ωκησαν, οντω± ως έκαστος οίρμητο. VII, 44, 2, έωρων δε όντως αλληλονς υ' ς εν σεληντ] εικός .... Cum his comparari potest: IV, 87, 1, . . . ξνμφέρει όμοΐυις ως ειπον. Cfr. V, 68, 3. De aliis locis, ubi ιος cum όντως conjunctum invenitur, infra scripsimus. Interdum particulae οις vocabulum και in enuntiatione, quae sequilur, positum respondet: II, 93, 3, w£ δε έδοξεν αντοις, και εχωρονν εν&νς. III, 71, 1, ως δε εϊπον, και έπικνρώσαι ηνάγκασαν την γνωμτ,ν. VII, 43, 1, ως επενοει , καϊ την έπιχείρ?;σιν των Έπιπολών εποιεϊτο (alii omittunt κα Χ ι). VIII, 27, 5, ως ό* έπεισε, και έδρασε ταντα. Cfr. IV, 8, 7. VII, 60, 3. VIII, 1, 5. 8, 3. Ιη ejusrnodi locis vis illa principalis particula? ως ad tem- poralem deflectere jam incipit. Sed plerumque demonslrativum illud abest et audien- dum est. Atque enuntiatio comparativa, quse ab ως incipit et in qua particula illa vim suam principalem retinet, proxime ad praedicatum, quod dicitur, enuntiationis ejus, ubi voca- 8 bulum demonstrativum intelligendum est, vel ad vocem cum prsedicato arctissime conjunctam semper referenda, indicat et definit quo modo vel qua ratione praedicatum sententise prirnariae subjecto tribuendum sit. 1 ) Hae enun- tiationes non adeo pares habendse sunt, sed relativa illa arctius cum sententia primaria conjungitur et tamquam additamentum ad eam accuratius definiendam adscripta est. Ejusmodi enuntiationum exempla apud Thucydidem ubique leguntur. Jam in I, 1, 1, hsec inveniuntur: Θουκυδίδης ξυνέγραψε τον πολεμον . .., ως έπολέμησαν προς αλ- λήλους- 2 ) Cfr. Ι, 22, 2, γράφειν ως έμοϊ έδόκει. II, 1, γίγραπται έξης ως έκαστα έγίγνετο. Cfr. V, 26, 1. V, 26, 5, τα έπειτα ως έπολεμη&η έξηγησομαι. III, 59, 2, ημείς τε, ως πρέπον ημίν και ως η χρεία προάγει, αιτουμε&α υμάς ... IV, 34, 1, εβ άλλον λί&οις τε και τοξευμασι . . . , ως έκαστος τι πρόγ^ειρον εϊχεν. IV, 104, 2, ουδϊν ... ως προσεδέχετο άπέβαινεν. 8 ) V, 85, 2, και πρώτον, ει αρέσκει ως λίγο μεν είπατε. IV, 90, 4, κα&ίστατο ... τα περί το προτείγ^ισμα , όσα ην υπόλοιπα, ως χρην επιτελέσαι. V, 26, 2, τοις τε γαρ εργοις ως διηρηται α&ρείτω, και ευρησει ουκ εικός ον είρηνην αυτήν κρι&ήναι.*) VII, 50, 4, ουδ' αν δια- ι ) Cfr. Thomse Magistri Ecl. vocum Atticarum, ex recens. Ritschelii, Halis Sax. 1832, pag. 419: το ώς αντί τον χα&α. De hac re grammatici veteres nihil amplius dixerunt. s ) Matthiasus (ausf. gr. Gram., Lpz. 1835, II, § 485) hanc enuntia- tionem esse interpretationem quandam vocabuli πόλεμον et ad id proxime referendam censet. Quod si ita esset, Thucydides eun- dem sermonem temere iterasset. Recte Schol. dixit, τον τρόπον, non το πράγμα, his vevbis significatum esse. 8 ) Kruegerus legit ων προαεδέχετο, quse conjectura etsi sagacis- sima tamen non prorsus necessaria videtur. 4 ) Hunc locum cum Boehmio sic interpretamur : „Hsec enim ipsis rebus gestis, ut (a me in ordinem) disgestse sunt, spectet (ali- quis) et reperiet consentaneum non esse eam judicari pacem". βονλενσαα&αι έτι εφη, πριν, ώ>ς οι μάντεις εξηγονντο, τρϊς εννέα ημέρας μεϊναι {ύ\\\ ας οι μάντεις ...)• — Cfr. Ι, 21, 1. 93, 1. 135, 1. 144, 3. 145, 1. II, 17, 2. 21, 3. 37, 1. 48, 2. 51, 1. 52, 3. 89, 6. III, 45, 3. 71, 1. IV, 25, 1. 40, Ι. 1 ) 48, 3. 55, 1. 58, 1. 96, 5. 111, 2. 123, 2. V, 21, 1. 60, 2. 66, 1. VI, 2, 2. 11, 2.~) 20, 1. 44, 2. 55, 1. 57, 1. 73, 1. 85, 2 (verbum είναι omissum est). VII, 13, 3. 36, 2. 60, 3. Ιη formula illa ως ονπω πρότερον preedicatum audien- dum est: II, 20, 1, ... παρεοκεναομενονς ες πολεμον ως ονπω πρότερον. III, 13, 3, καιρός ob ως ονπω πρό- τερον. V, 63, 1, παραογόν καλώς ως ονπω πρότερον \_αντοι ενομιζον].*) Ιη enuntiationibus interpositis, quas cum sententia primaria remissius conjunctas passim addidit scriplor, ubi, unde quid cognitum sit, quasi praetereundo admonet, par- ticula ως vim modalem, quae dicitur, meram et integram retinet. VI, 20, 1, Ιπ\ γαρ πόλεις, ως εγώ ακοή aiofra- νομαι, μελλομεν ίεναι μεγαλας. Ι, 9, 3, φαίνεται γαρ . . . προοπαρασχων, 0)ς Όμηρος τούτο άεάηλωκεν. Cfr. Ι, 13, 4. 128, 4. II, 49, 1. III, 13, 5. IV, 60, 1. VI, 34, 6. 60, 3. VII, 12, 2. VIII, 90, 4. Ιη quibus haec Cfr. Herodot. VII, 16, 3, ει δε αρα μη εοτι τοντο τοιούτο, οίον εγώ διαιρεω, άλλα . . . VII, 103, εΐ το τιολιτι-Λον νμιν παν ίβτι τοιούτον, οίον αν διαιρέεις . . Ibid. Π, 6. — Plura exempla in Steph. Thesauv. sub voce διαιρώ τοντο inveniuntur. — Hanc significationem verbo διαιρεϊν hic tribuendam esse ex eo quoque apparet, quod in Mss. quibusdam legitur ώς διεΐρηται. *) Schol. hoc loco εως pro ώς legisse videtur; nam dicit: ηγονν εως δνναμις περιήν αντοΐς. 2 ) De ως γε vide: Matthaei Devarii lib. de Graecae linguae par- ticulis, ed. R. Klotz, Lpz. 1840, II, 2, pag. 311; Popponis Suppl. Betantii Lexici Thucydidei , II, pag. 6. ) Kruegerus haec verba uncis includens recte fecisse nobis videtur. Nam scholium sane redolent. In omnibus tamen Mss. reperiuntur. 10 quoque enumeranda sunt: w§ φαοί II, 102, 5 et VI, 37, 1; ως φατέ III, 63 (bis); ως έφαναν VIII, 89, 2 (in nonnullis mss. ο)ς cum αό'εώς, άΰεών, al., confunditur); ο)ς λέγεται \, 24, 2. 118, 3. 132, 6. 138, 1. II, 18, 3. 48, 1. III, 79, 2; ως έλέγετο VII, 86, 4. VIII, 50, 3; ω ένέδραι dh και καταδρομαί , εν αις ως τΰχοιεν έκατίρων τίνες διεφ&είροντο. VII, 70, 4, αϊ δε προσβολαί , ως τύχοι ναϋς νηι προσπεσούσα . ♦., πυκνοτεραι ήσαν. Cfr. IV, 4, 1. VI, 69, 1. — Cum Ορ- tativo particulae ιος αν copulantur, ubi tantummodo opinio qusedam dicentis in sententia relativa conjuncte eifertur. Ad formulam igitur ως αν μάλιστα ex verbo enuntiationis primariae Optativus requiritur, et sic quidem in Thuc. I, 33, 1, . . , έπειτα περί των μεγίστων κινδυνεύοντας δεζάμενοι ως αν μάλιοτα μετ αείμνηστου μαρτυρίου την γάριν κατα&ησεσ&ε, ubi καταχτεϊσθ-ε ad ως αν ex καταϋ°ησεσ&ε supplendum est. 1 ) Prorsus eadem locutio invenitur in VI, 57, 3, ... και ευ&ι)ς άπερισκϊπτως προσπεσοντες και ως αν μάλιστα δι οργής (sc. περιπέσοιεν^) . . . αποκτεί- νουσιν αΰτον. Optativus supplendus est; is enim, qui loquitur, tantummodo opinionem suam neque rem quandam ad effectum vertentem narrat. Alia est locutio apud Thucydidem frequentissima et sermoni ejus maxime propria , in qua idem verbum, quod legitur in sententia primaria, audiendum est; illam dico: ως έκαστοι et quae sunt similia. Hic quoque pri- maria particulai vis retinelur. Exempla passim reperi- untur. I, 3, 4,o< ό ? ούν ως έκαστοι "Έλληνες κατά πό- *) Ιη Mss. legitur κατα&ήο&ε (κατά&ηα&ε), quo sententia, quae in- telligi non possit, efficitur. Kruegerus aliique κατα&ήαεο&ε cor- rexerunt. Alii malunt κατα&εΪ6&ε (tunc sensus erit χατα&εϊο&ε αν ώς αν μάλιοτα χατα&εΐο&ε) sed cevta exempla talis con- structionis verborum desiderari aitBoehmius. Non male Goel- lerus ad h. ].: ώς αν μάλιΰτα sicut formula latina ut qui maxime elliptica locutio est". Vide: Popp. adn. in hunc locum ; et Β e r η h a r d y u m , Wissenschaftl. Syntax d . Gr. Spr. (Berlin 1829), pag. 456. 14 λεις τε Όσοι αλλήλων ξυνίεσαν και Σύμπαντες ύστερον κλη&έντες, ουδέν προ των Τρωικών . . . ά&ρόοι έπραξαν. V, 4, 2 οι μέν επλανη&ησαν ως έκαστοι. Cfr. Ι, 15, 3. 48, 3. 67, 3. 89, 2. 107,4. III, 107, 4. IV, 32, 2. V, 57, 2. VI, 17, 3. VIII, 104, 3. Etiam in casibus obliquis, qui dicuntur, similis formula loquendi usurpatur; ut in I, 113, 1, έστράτευσαν εαυτών μεν χιλίοις οπλίταις , των δε ξυμμαχ^ων ως έκάστοις 1 ^). VI, 76, 3, . . . τους μεν ... τους Se . . . τοις δ ως έκαστοις [εϊχον] αίτ'ιαν ευπρεπή επενεγκόντες κατεστρέψαντο, et 77, 2, ... τους μεν . . . τους δβ . . . τοις δε ως έκάϋτοις τι προσηνίς λέγοντες δύνανται κακουργεΐν^. Cfr. VII,. 65, 1. 74, 3. Inter- dum verba aliter conformantur, adjecto verbo δύνασ&αι, ζυμβαίνειν, τυγχάνειν, sim. — In 111,81, 2, Kruegerus suspicatur, verbum έδΰναντο interpolatum esse. — III, 90, 1, έπολέμουν μεν και άλλοι, ως εκαστοις ζυνέβαινεν. Cfr. Ι, 98, 2. IV, 4, 1. — IV, 25, 1, δια ταγούς απέπλευσαν ως έκαστοι ετυχον, et 93, 4, . . , έτάξαντο, οι δε άλλοι ώς έκαστοι [έ'τυχον]; quibus in locis Kruegerus verbo ετυχον se facile carere confitetur. (In II, 21, 3, χρησμολόγοι τε ηδον χρησμούς παντοίους, ων ακροάσ&αι ώς έκαστος ώργητο, se ex contrario res habet; hic enim verburn sen- tentiae primariae intelligendum est, nisi quis forte cum mss. quibusdam ως omittendum censeat.) Eadem consecutione verborum usus Thucydides semel dixit ώς έκάτεροι; quod legitur in III, 74, 3, και οι μεν παυσάμενοι της μάχης ως έκάτεροι ηουγασαντες την νύκτα εν φυλακή ήσαν. J ) Betantius perperam dicit haec verba in I, 107, legi. *) Propter ipsam vicinitatem vox illa ώς εηάατοις in ea, quse proxime antecedunt, eam vim habet, ut pro τους δε legatur τοις δε. Cfr, Goelleri et Krueg. adn. in h. 1. — Kruegeri Dionys. Halic. Historiograph. (Halis Saxon. 1823), pag. 119: „Solenni enim more Grseci, ubi participium cuin verbo finito diversi regiminis conjun- gitur, eo casu utuntur, quem prius postulat". 15 Ad vim superlativorum augendam et cumulandam maxi- me valent enuntiationes comparativse ab ως incipientes, et ita quidem ut vis illa, quam vox superlativa simpliciter indicat, accuratius definiatur et clarior fiat legentibus 1 ). In ejusmodi enuntiatis verbum δΰνασ&αι a Thucydide usurpatur: IV, 128, 1, ... χωρήσαντας προς αυτόν δρόμω, ως τάχιστα έκαστος δύναται, . • . VII, 21, 1, εψη χρηναι πληρούν νανς ως δύνανται πλείστας. 69. 4, ... παρε- ταξεν ως επϊ πλείστον εδννατο. Cfr. V, 40, 3. VI, 88, 2. VII, 50, 3. Semel οιός τε είναι pro δνναο&αι legitur in II, 83, 4, έτάξαντο κνκλον των νέων ως μεγιστον οίο! τ ήσαν. Sed plerumque verbum omittitur, et efficitur locutio, quae tanturnmodo per ellipsin explicari possit.*). Exempla usquequaque reperiuntur: I, 129, 2, . . . επιστο- λών άντεπετί&ει αντω ο)ς τάχιστα διαπεμχραι και . . . πράσσειν ως άριστα και πιστότατα, 141, 6. οι μεν ως μάλιστα τιμωρησασ&αί τίνα βουλονται, οι δε ως ηκιστα τα οικεία φ&ειραι. Cfr. Ι, 65, 1. 90, 3. 91, 2. 131, 2. 133,1. II, 80,2. 95,3. IV, 15,2. 46,3. 63,2. 122,3. V, 6, 2. 9, 5. 10, 5. 43, 3. 71, 1. VI, 14, 1. 22, 3. 49, 1. 72, 3. 84,2. 88,4. 88,7. VII, 8, 1. 33,6. 43,7. 51,1. 60,4. 80.1. 81,3. VIII, 7,2. 22,1. 26,3. 27,4. 46,4. 51,1. 56.2. 81,2. 88, 1. Praepositiones inter ως et superlati- vum inlerponuntur. Pro exemplo aflferimus I, 82, 4, ης φείδεσ&αι χρη ως επϊ πλείστον. Cfr. Ι, 63, 1. 11,34,4. 35.3. IV, 14,3. 62,3. V, 46,2. VII, 61,1. Cfr. locum VII, 69, 4, quem supra laudavimus. Pro ellipsi ea quoque consuetudo Ioquendi accipienda l ) Vide: Bemhardyum, 1. 1. pag. 434. *) Et hanc et alias similes locutiones, in quibus ως legitur, pro enuntiatis comparativis, quae tamen verbo omisso decurtatae et in angustum coactse sunt, habendas esse nemo facile infitiabitur. Neque hoc loco nobis licet, utTbomce Magistro (1. 1.), το ως άντϊ του λίαν simpliciter dictum putare. 16 est apud Thucydidem haud inusitata, qua cum substantivo aut adjectivo vel saepius cum vocabulo, a praepositione quadam pendente, particula ώς jungitur ad vim sententiae primariae restringendam et tamquam terminis hujus formula? circumscribendam. Verbum quoddam, ut οιός τε είναι vel tale aliud intelligendum est; interdum enim integra locutio legitur, ut in VII, 60, 3, τάλλα ώς οίον τ ην έξ αναγκαίου τε και τοιαύτης διανοίας έπορίσαντο, ubi a3que bene dici potest ως εξ αναγκαίου κτέ. Latine ως illud variis modis verti potest: ut, pro, utfieri potuit, ut sperandurn erat, quantum licuit, simil. — Exempla apud Thucy- didem reperiuntur in IV, 84, 2, ην δε ούδε αδύνατος, ως Λακεδαιμόνιος, ειπείν. Ι, 21, 2, ... εύρησ -d-ai δε ηγη- οάμενος εκ των επιφανέστατων σημείων, ως πάλαια εϊναι, άποχρώντως (quoad pervestigari vetera possint 1 ). IV, 108, 5 , οι ΆΟ-ηναιοι φύλακας, ως εξ ολίγου και εν χειμώνι, διέπεμπον. V, 43, 1, . . . άνήρ ... ων ϊ'τι τότε νέος ως έν άλλη πόλει. 49, 3, ... ησυχαζοντων σφών και ου προσδ-εχομένων , ο)ς έν σπονδαϊς. Ι, 10, 7, ο)ς από πάσης της 'Ελλάδος. Π, 3, 3, ως έκ των δυνατών. 65, 7, ως έν μεγάλη πόλει. III, 113, 4, ως προς το μέγε&ος της πόλεως. IV, 14, 1, ώς δια βραχέος. 17, 1, ώς έκ των παρόντων. 96, 1. ώς δια ταγκών. 125, 3, ως δια ταχέων. VI, 20, 1, ως έν μια νήσω- 54, 3, ως από της υπαρχούσης αξιώσεως. 70, 4, ως έκ των παρόντων. VII, 30, 3, ως έπϊ μεγέ&ει. 42, 3, ως έκ κακών. 74, 1, ως έκ τών δυνατών. 76, 1, et VIII, 1, 4, ως έκ των υπαρχόντων. *) Ρ ο ρ ρ ο ostendit , Scholiastam εΐναι pro οντά hic perperam sum- sisse. Illud είναι pleonasmi caussa additum esse cum Kruegero et Lobeckio (in Phrynichi Ecl. nom. Att., Lips. 1820, pag, 275) statuendum est, nisi cum Poppone ώς πάλαια είναι pro ώς πά- λαια ενι επιφανή είναι putare raalueris. Utut hgec res est, in eo omnes consentiunt , quod particulam ώς h. 1. restringendi vim habere censent. 17 Significatio particulse ως primaria nonnullis m locis ad aliam, qua magnitudo vel numerus vel gradus demon- stratur, transit; quare particulae illi Genitivus subjungitur eadem ratione qua adverbia quantitalis, qua3 dicuntur, cum eo jungi solent. Cujus significationis vestigia jam apucl Homerum inveniuntur, ut in Odyss. ρ, 344, και Άριας, ως οι γεϊρες εχάνάανον άμφιβαλόντι, ad quem locum Schol. recte adnotavit το ως positum esse άντϊ του caov. In Thuc. IV, 55, 1, particulam rog proxime ad vocabulum πλή&ος, quod antecedit, referendam esse videmus. Quod nobis ostendere potest, quam facile alia significatio in aliam traducatur et convertatur. Omnibus in locis , huc referendis, verbum εχβιν legitur, et quater formula illa dicendi ως είχε τάχους usurpalur: 11, 90, 3. VI, 97, 3. VII, 2, 1. VIII, 102, 1. — Cfr. I, 22, 2, επιπόνως δ! εύρίσκετο, διότι οι παρόντες ...ου ταύτα έλεγον, άλΧ ως έκατέρων τις εύνοιας η μνήμης έ'χοι. VII, 57, Ι, . . . επολεμηοαν , ου κατά ό'ίκην . . . ούό'ε κατά ^υγγίνειαν μετ αλλήλων οτάντες , αλλ ως έ'καοτος της ξυντυχίας η κατά το ξνμφέρον η ανάγκη εοχεν Χ ~). Etiam ad ea vocabula, quae apposita aut prsedicata a grammaticis vocantur, particulam ως sa3pe positam esse *) Magna est h. I. scripturas discrepantia; legitur enim εκάΰτοις vel εκαοτοι pro εκαΰτος, pro ανάγκη scriptum invenitur ανάγκη, ανάγκης, ανάγκην, et εοχον pro εοχεν. Vulgo ώς εκάΰτοις . . . η ανάγκης εοχον. Recte Schol. interpretatus esse nobis videtur : ώς εκάΰτοις , φηΰι, ουνέτνχεν η δια το ϊδιον ουμφερον η εξ ανάγκης βτρατενεο&αι,, quse tamen sententia quomodo e lectione vulgata elici possit non satis apparet. Hunc locum librariorum manibus haud dubie depravatum Kruegerus in Dion. Halic. Historiogr. pag. 122 recte ita emendavit, ut legatur: ώς εκαοτός τις ξυντνχίας . . . έΰχεν (εΰχεν praebent codd. uonnulli ; εκαΰτος in marg. unius ms.); nam articuli usus in ejusraodi formulis sane offeudit. Sed mirandum est, Kruegerum eam mutationem ver- borum, quam callide conjecit, in editione sua non fecisse. 18 invenimus; quibus in locis particula illa eam vim habet, ut aut aliquid cum aliqua re comparari vel exaequari signi- ficet, aut opinionem et sententiam loquentis denotet; non dicitur qualis ipsa res per se sit, sed qualem eam esse arbitretur is, quem loquentem inducit scriptor. ^Equalitas eorum, quae inter se conferuntur, aut vera aut lantummodo opinata esse potest. Hoc modo particula ως cum substan- tivis vel adjectivis conjungitur, participio verbi είναι non subjecto 1 ); cujus rei multa sunt exempla apud Thucydidem: I, 26, 3, προεϊπον ... τους ξένους απαθείς άπιέναι ,_ ει δε μη, ως πολεμίοις γ^ρηοεσ&αι. III, 32, 2, όρώντες τας ναΰς . . . ουκ εφευγον άλλα προσεχωρουν μάλλον ως ΑττικαΙς. V, 11, 1, ... ως ηρωΐ τε έντέμνουσι ... και την άποικίαν ως οικιστή προσέθεσαν. VIII, 95, 3, όσοι μεν αυτών προς την πολιν των Ερετριέων ως φιλίαν κατ αφ ευ γ ου σι γαλεπωτατα έπραξαν. Cfr. Ι, 25, 1. 53, 2. II, 63, 2. 67, 5. III, 38,3. 46,1. 54,1. 65,1. IV, 67, 3. 67, 5. VI, 40, 3. 46, 3. 86, 3. VIII, 21, 2. 98, 3. Si cum vocabulo quodain, preepositioni adjuncto, aliud con- fertur, et verba illa, quibus comparatio instituitur, antece- dunt, praepositio his tantummodo subjungitur 2 }, ut in I, 84, 4, άεϊ δε ως προς ευ βουλευομένους τους εναντίους έργω παρασκευαζόμενα. Ι, 91, 3, είπεν ... ως προς διαγιγνωσκοντας το λοιπόν ίέναι ... (intelligendum est προς σφάς~). IV, 41, 2, και οι . . . ως ές πατρίδα ταυτην . . . πέμψαντες. VI, 50, 4, ... τους ουν . . . ως πάρα φίλους καϊ ευεργέτας Αθηναίους αδεώς απιέναι. Ιη Ι, 85, 2, έπϊ δέ τον δίδοντα ... ως έπ άδικοϋντα ίέναι, praepositio iteratur. *) Locos, in quibus participium verbi εΐναι substantivo vel adjectivo cuidam additum est, infra enumerabimus , ubi de aliis participiis loquemur. a ) Cfr. Kruegcri „Griech. Sprachlehre" (Berlin 1848), 1.68.8., et Matthiaei Gr. Gr. § 595. 19 Prorsus eodem modo particula, quae esl ως, participiis subjungitur; quo fit, ut comparatio, qua3 instituitur, non ad rei alicujus veritatem revocetur, sed tantummodo animo et cogilationi cujusdarn subjiciatur, vel caussa et ratio alicujus rei quasi ex judicio vel opinione cujusdam pendere indi- cetur. Reddi potest tamquam, quasi, quippe, ut- pote, quia, simil. Exempla quam plurima apud Thucy- dideni leguntur. I, 105, 5, άν&ίστασαν τροπαϊον και αντοϊ ως νικηοαντες. Υ, 113, 1, ... τα δΐ αφανή τω βονλεσ&αι ως γιγνομενα ήδη &εάσΰε. VI, 88, 8, ... μη περιοράν τα γιγνομενα υπό των 'Αθηναίων, ως και έκει'νοις ομοίως έπιβονλευομενα. ϊη VII, 5,3, οντυις antecedit: καϊ διανοεϊσ&αι οντοις εκέλενεν αντονς ως τη μεν παραοκενή ουκ έ'λασαον εξοντας, τη δε γνώμη ουκ ανεκτόν έοομενον ει μη άξιωσονσιν ,.. 1 ). Cum participio aoristi parliculas ως αν conjunctae sunt in III, 37, 4, ... ως εν άλλοις μει'ζοσιν ουκ αν δηλώσαντες την γνωμην, et in VI, 24, 2. ί'ρως ένεπεσε ... έκπλενσαι' τοϊς ... πρεσβν- τεροις ως ή καταστρεψομένοις t(p α επλεον η ονδίν αν οφαλεϊοαν μεγάλην δνναμιν (acc. absol.); cum genit. absol. in I, 90, 2. — Cfr.: Ϊ, 8, 2. 20, 3. 24, 4. 54, 2. 68, 3. 69, 2. 74, 4. 120, 2. 138, 7. 140, 6. II, 11, 6. 59, 1. 72, 3. 91, 2. 92, 3. III, 18, 1. 26, 3. 30, 1. 48, 1. 50, 1. 55, 1. 72, 1. 79, 1. IV, 17, 2. 19, 3. 25, 7. 38, 1. 68, 6. 74, 1. 80, 3. 90, 4. 114, 1. 114, 4. 121, 1. 130, 4. V, 10, 2. 31, 4. 49, 3. 52, 1. 58, 2. 65. 3. 75, 3. VI, 10, 3. 13, 2. 15, 3. 32, 3. 40, 2. 53, 1. 55, 4. 80, 1. 87, 3. 103, 4. VII, 34, 6. 34, 7. 40, 2. 43, 7. 46, 1. 48, 4. 67, 4. 73, 4. VIII, 24, 1. 38, 3. 39, 3. 46, 5. 50, 1. 51, 2. 56, 3. 63, 3. 64, 2. 65, 2. 73, 1. 86, 7. 87, 1. 89 , 4. — Saepissime cum participio futuri particula ως jungitur; ut in VI, 34, 7, *) Cfr. Matthiseum, 1. 1., § 569. 20 επέρχονται γαρ ημϊν ως ουκ άμυνουμένοις. IV, 77, 1, τον δε ... προαπέστειλε . . . , όπως . . . πλέοι επϊ τάς Σίφας WQ προδο&ησομένας. VI, 17, 1, και τον ες την Σικελίαν πλουν μη μεταγιγνωσκετε ως επι μεγάλην δύναμιν έοόμενον. — Verba, quse vim permovendi aut efficiendi habent, participium futuri, cum ως conjunctum, ad consilium significandum saepenumero sequitur. Quae verba apud Thucydidem haec sunt: παρασκευάζειν, τιαρα- σκευάζεσ&αι 1 ) , έτοιμαζειν . τάσσεσ&αι, πρόσεχαν την γνώμην, στρατενειν , ϊέναι, ελ&εϊν, ηκειν , πλεϊν , τάς νανς πληρούν, et quae sunt similia. IV, 127, 2, και προσ- ιο ντο ς αυτού ες αυτό ηδη το άπορον της οδού κυκλούν- ται ως αποληψομενοι. V, 39, 2, ... βουλόμενοι δέ το ΤΙάνακτον παραλαβεϊν ως την ΙΤύλον άντ αυτού κο- μιούμενοι . . . Adnotandus est locus VI, 69, 1, οι δί Συ- ρακόσιοι απροσδόκητοι μεν εν τω καιρώ τούτω ήσαν ως ηδη μαχούμενοι . . . Reliqua exempla habes in Ι, 26, 3. 63, 2. 84, 4. 95, 2. 100, 3. II, 7, 1. 10, 1. III, 15, 1. 27, 1. 33, 1. 89, 1. 107, 2. 115, 2. 115, 3. IV, 5, 1. 8, 3. 9, 4. 13, 3. 30, 3. 35, 2. 77, 2. 80, 2. 97, 1. 114, 5. V, 7, 2, 43, 3. 53, 2. 54, 2. 56, 5. 62, 2. 65, 7. VI, 30, 1. 30, 2. 31, 3. 53, 1. 63, 1. 65, 4. 71, 2. 74,1. 88, 7. VII, 2, 3. 7,3. 17,1. 18,5. 41,2. 50, 2. 60, 1. 61, 2. 72, 2. 74, 2. VIII, 3, 3. 17, 1. 100, 2» 100, 5. — Etiam accusativis absolutis 2 ), qui di- cuntur, subjungitur particula illa: 1,2, 3, παρ ' Λ&ηναίους οι δυνατώτατοι ως βέβαιον ον ανεχ^ώρουν (Schol. ως βε- βαίας ούσης της οίκησεως). 134, 4, ο δε &εος . . . έχρησε . . . ως άγος αυτοϊς ον το πεπραγμένον δύο σώματα . . . *) Post παραοχεν(χζεΰϋΌΐί interdum legitur partic. fut., omissa parti- cula a>s, ut in II, 18, 1. 91, 1. V, 8, 2. VI, 54, 4. VII, 17, 2, VIII, 59, 1. Nulla enim loquentis interposita opinione in his locis rem ipsam vere et quasi directo efficiendam indicat scriptor. 2 ) De hac re vide Bernhardyum, 1. 1. pag. 134. 21 αποδοϋναι. IV, 5, 1, εν ολιγωρία έποιοΰντο , ο)ς όταν έζέλ&ωσιν 7} ονχ ύπομενοΰντας σφάς Ίη κτέ. VII, 31, 3, πέμπειν οϋν εκέλευεν αυτούς ναΰς, ώς ουχ ικανά ς ού- σας δνοϊν δέουσας είκοσι τάς εαυτών προς τάς εκείνων ... ναυμαχεϊν. VIII, 66, 4, άλλήλοις ... νπόπτως πρόσδεσαν . • •, ως μετέχοντα τίνα των γιγνομένων. Cfr. locos VI, 24, 2, et VII, 5, 3, quos supra laudavimus. — Particula ως etiam conjungitur cum accusativis absolutis (neutrius generis) participii verborum, qua3 impersona- lia dicuntur; I, 28, 1, έκέλενον Κορινθίους ... απά- γει, ως ου μετόν αντοϊς 'Έπιδάμνον. Ι, 77, 2, έκεί- νως δ' ούδ* αν αυτοί άντέλεγον ως ου χρεών τον ησσω τω κρατονντι νποχ^ωρεΐν. *) II, 89, 2, . . . προσέρχονται, ν)ς προσήκον σψίσιν άνδρείοις είναι.-) VII, 73, 1, έση- γεϊται . . . ώς ου χρεών αποχωρησαι της νυκτός αυτούς περιιδεϊν. — Quum particula antecedit, adjectiva neutrius generis eodem modo ponuntur, quo participia absolute poni dicuntur, et quidem ita, ut participium ov non sub- sequatur; cujus rei unum exemplum est m II, 35, 1, έπαι- νοΰσι τον προο&έντα τω νόμω τον λόγον τόνδε, ώς κα- λόν έπϊ τοις εκ των πολέμων &απτομένοις αγορενεσ&αι αυτόν. — Genitivi absoluti longe saepius cum ώς junguntur: 1,5,2, ... ερωτώντες ει λησταί είσιν, ώς ούτε ων πνν&άνονται απαξιονντων το έργον, οίς τ επιμελές εϊη είδέναι ουκ όνειδιζόντων. VI, 33, 3, ώς ούν εν ταχει παρεοομένων , οράτε ... V, 4, 4 ... πείσαντες τους άλλους, ... ώς Σνρακοσίων δνναμιν περιποιου μένων, έπιστρατενσαι. Ιη VII, 15, 1, formula illa ούτω την γνώ- μψ έ'χειν sequitur genitivos absolutos, particulae ώς sub- *) Quod Boehmius ad h. 1. et ad I, 28, de particulis negativis, in tali consecutione verborum usurpatis, adnotavit, nobis ad veri- tatem dictum videtur. e ) Nescio qua ratione ductus Kruegerus locum IV, 95, 1, huc referre voluerit. 22 jectos: καϊ ως . . . των στρατιωτών καϊ των ηγεμόνων ύμΐν μη μεμπτών γεγενη μένων , ούτω την γνώμην έχετε. 1 ), Cfr. . Ι, 2, 3. 73, 3. 84, 4. 90, 2. 135, 1. 11,7,2. 85,3. 102,4. ΠΙ, 4, 3. 52,2. 75,3. IV, 8, 2. 14,4. 72, 1. 74,1. 123,4. V, 31,4. 43,3. VI, 94, 3. VII, 7, 3. 15, 1. 15,2. 25.7. 51,1. 73, 4. 77, 7. VIII, 6, 4. 94, 3. Neque alia est vis et usus hujus particulse, ubi ad voces praepositioni cuidam subjunctas ponitur. His quoque in locis particula ως speciern comparationis et collationis prae se fert; qua3 tamen species utrum vera an falsa sit, in medio relinquitur; tantummodo enim de iis, quae cogi- tata vel opinata surit, res agitur. Omnibus in ejusmodi locis participium, e verbo vicino saepissime sumendum, ad sententiam integram reddendam intelligi potest, ut in I, 78, 1, βουλευεσ&ε ούν βραδέως ως ου περί βραχέων, ubi βονλενόμενοι audiendum est. Eodem modo in VI, 16, 5, olda δΐ τους τοιούτους . . . καταλιπόντας . . . ταύτη αϋχηοιν ως ου ηερϊ αλλότριων ουδ άμαρτόντων , αλλ ως περί οφετέρων τε και καλά πραξαντων, ex avyjjoiv supplendum est αύχ^ουμένη. Ad VI, 17, 2, ουδείς δι αυτό ως 7νερϊ οικείας πατρίδος ούτε . . . όπλοις εΙ-ηρ- τυται, recte monuit Kruegerus, participium άγωνιού- μενοι intelligendum esse. IV, 34, 1, ... ώσπερ ότε πρώτον άπέβαινον . . . ως έπϊ Λακεδαιμονίους (sc. άποβαίνοντες; et certe quidem contra Lacedaemonios ive- runt). VIII, 25, 3, ... ως έπ* "Ιωνάς τε και ου δεδο- μένους ... IV, 121, 2, ηγούμενος και τους ' Λ&ηναίους βοη&ήοαι αν ως ες νησον (Pellene ηοη erat insula ; quum tamen ab Atheniensibus Potidaeam tenentibus esset inter- cepta, pro insula habebatur). VIII, 108, 3, ως έπϊ φιλία καϊ Ιυμμαχία (per amicitiae ac societatis speciem). IV, *) Quomodo orta sit haec constructio, Lobeckius ad Soph. Ai. v. 281 declarat. Cfr. Matthiaei Gr. gr. § 569, et locum supra laudatum VII, 5, 3. 23 98, 3, vvv ως παρείναι γ* αντονς αντον τοντον ένεκα, ubi in oratione obliqua infinitivus positus est, et V, 111, 5, ως . . . πλεϊστ αν όρ&οϊντο , ubi optativus cum αν con- jungitur, de qua re conferas, si placet, Kuehneri Gr. gr. II. § 813, 2. Huc non recte referre videtur Klotzius (1. 1. II, pag. 760) locum IV, 65, simil. ; h. 1. particula non prorsus eandem vim habet atque in locis supra laudatis. Propter affinitatem , qua3 est inter. enuntiationes caus- sales et temporales, tota earum series, nulla distinctione facta, enumerabitur: I, 9, 2. 19, 1. 26, 3. 27, 1. 29, 3. 47, 1. 48, 2. 61, 1. 61, 2. 63, 1. 63, 2. 64, 2. 65, 1. 72, 1. 102, 1. 103, 1. 109, 2. 116, 1. 126, 6. II, 3, 1. 4, 1. 5, 2. 13, 1. 18, 1. 21, 3. 31, 1. 33, 2. 57, 1. 59, 1. 68, 5. 74, 1. 77, 1. 90, 3. 92, 2. 94, 2. III, 7,3. 1 ) De ratione, qua particula caussalis cog scriberetur, multum dispu- taverunt viri docti. Nitzschius in adn. ad Odyss. (Hannover 1826) 2, 137, ως (demonstrative usurpatum) scribere vult. Contra Lehrsius, 1. 1. pag. 161, docet particulam eog apud Homerum numquam significare: nam, neque umquam fieri posse, nt omnibus locis affirmetur sitne ώς an a>g scribendum, Omnes fere recentiores recte, ut opinor, scribunt ώς; nara relativum esse satis apparet. 33 22, 3. 23, 1. 26, 3. 27, 1. 28, 2. 33, 3. 36, 4. 37, 2. 51, 3. 60, 1. 68, 1. 69, 1. 69, 2. 75, 3. 81, 2. 85, 2. 88, 2. 91, 2. 95, 2. 102, 3. 103, 1. 106, 1. 108, 1. 108, 3. 111, 1. 112,3. 112, 5. 113, 3. IV, 3, 1. 4, 1. 6, 1. 13, 2. 15, 1. 15, 2. 25, 6. 33, 1. 35, 1. 42, 4. 47, 1. 48, 1. 57, 2. 68, 2. 70, 1. 70, 3. 71, 2. 73, 4. 74, 4. 79, 1. 89, 1. 89, 3. 90, 4. 93, 2. 94, 2. 96, 4. 101, 2. 104, 2. 110, 1 110, 2. 111, 2. 116, 1. 117,3. 122,2. 125,2. 128,2. 129,5. 130,3. V,3,l. 6,1. 8,1. 10, 3. 10, 4. 22, 2. 32, 3. 36, 1. 37, 3. 38, 5. 40, 1. 46, 5. 50, 1. 50, 2. 54, 2. 55, 3. 57, 1. 59, 2. 65, 1. 72, 1. 72, 3. 73, 1. 73, 2. 80, 3. 83, 1. 84, 3. 112, 1. 114, 1. 116, 1. 116, 2. VI, 7, 3. 44, 3. 50, 1. 50, 3. 51, 2. 52, 1. 54, 4. 57, 1. 57, 2. 60, 2. 61, 6. 62, 2. 65, 3. 66, 3. 74, 2. 96, 1. 97, 4. 98, 3. 102, 1. 102, 2. 104, 1. VII, 3, 3. 4, 2. 17, 2. 23, 1. 27, 1. 30, 2. 33, 2. 35, 2. 42, 3. 43, 1. 50, 3. 73, 3. 81, 1. 81, 2. 83, 1. 84, 2. VIII, 10, 2. 16, 2. 16, 3. 17, 1. 17, 3. 19, 2. 20, 2. 23, 3. 23, 4. 25, 3. 27, 1. 28, 2. 31, 1. 31, 2. 32, 1. 33, 3. 34, 1. 35, 2. 38, 3. 40, 2. 40, 3. 43, 1. 51, 1. 60, 3. 62, 2. 63, 1. 70, 1. 71, 3. 74, 2. 77, 1. 79, 2. 79, 4. 83, 1. 84, 2. 92, 6. 94, 3. 95, 2. 96, 1. 100, 4. 102, 1. 103, 1. 104, 1. 108, 2. Si hanc vim caussalem, de qua nunc mentionem feci- mus, cum ea contulerimus, quam habet particula ως vel cum participiis, vel cum nomine, prrepositioni subjecto, con- juncta, et quam eandem nonnumquam sibi vindicat particula illa ad Indicativum vel Optativum posita, facile inveniemus, quid sit discrepantiae inter has duas significationes. In omnibus his locis caussa quidem et ratio alicujus rei indi- catur, sed in enuntiatis caussalibus, quae dicuntur, rem ipsam, qualis per se est, is qui loquitur commemorat; in ceteris vero locis nihil nisi opinionem suam, nulla ratione habita utrum vera an falsa sit, pronuntiat. Kruegerus in indice vocabulorum, quem editioni suae addidit, ως ait idem fere signiticare quod og 1 ). Qua re ne *) In 1. 1. pag. 304; ως (synonym) mit o§. 34 quis perducatur, ut ως atque og idem valere ac promiscue usurpari credat, locos quos huc retulit Kruegerus paulo diiigentius perscrutabimur. In III, 69, 1, legitur ai δε . . . νηες • • • ai Αεοβίοις βοη&οι έλ&οΰσαι , ojg τότε φεν- γονοαι δια του πελάγους • • • προς την Πελοπόννηαον κατηνέχ&ηοαν, καταλαμβανουοιν . . . τρεις και δέκα τρι- ήρεις . . . Qui vero hoc loco particulam ως aut idem signi- ficare aique pronomen al, aut in id commutandam esse putaverit, is sententiam satis dilucidam non recte intellexit. Nam apertum est, significationem temporalem h. 1. particulae vindicandam esse; ab ως pendet κατηνέχ&ησαν, et inter- pretandum est: „naves .. ., quum tempore ante commemorato (== totf) per mare fugientes . . . ad Peloponnesum appu- lissent, ad Cyllenen offendunt tredecim triremes", cet. Si al pro ως legimus, et deterior fit sententia, et male sonans lteratio vocabuli al oritur. Omnes codd. habent ως. — Alter est locus V, 6, 1, 6 dk Κλέων, ως από της Τορω- νης τότε περιεπλευσεν . . ., Σταγείρω μεν προσβάλλει . . . Vulgo scribitur 6ς; quum vero in quibusdam codd., iisque bonis, ως scriptum invenitur, quod ipsum Thucydidis con- suetudini consentaneum videtur, omnes fere recentiores ως ediderunt; particulam hoc quoque loco ad temporis signi- ficationem usurpatam esse, non monendum putamus. Illud tot^ spectat ad rem antea narratam (in V, 3, 4), quamobrem etiam pronomen relativum in eadem enuntiatione non satis apte usurpatur; de qua re praeclare dicit Haackius (in ed. Thuc, Lips. 1820, adn. ad h. 1.): „Cursum hunc ipsum jam supra c. 3 extr. demonstraverat. Ergo ως, quod eo spectat, aptius est, quam og, quod pronomen rem tamquam novam necdum dictam indicat". — Neque alia ratione ocus VIII, 31, 1, ο cf 'Λοτυογος , ως τότ εν τή Χι'ω έτυχε . . . τους όμηρους κατ αλεγό μένος, τούτον μεν έπέ- οχεν . .. expediendus est. Ιη V, 10, 8, και ό μεν Κλέων, ως το πρώτοι ον διενοεϊτο μένειν , ευ&νς φευγων . . . άπο&νηοκει , primo aspectu ex ως — ευ&ύς colligere 35 licet, particulam vim temporalem habere. Neque in cod. ullo 6ς his locis scriptum est. 1 ) Restat, ut de iterata particula ως deque omissa aliquid dicamus. Cujus rei, qua? est varietas sermonis Thucydidei, haud pauca exempla inveniuntur. Ssepius lamen ως omittitur, quia ejus iteratio aures oflfendit; ex quo efficitur ea consuetudo loquendi, ut ως, quod ad plura enuntiata vel ad plura verba, inter se copulata, referendum sit, semel tantummodo Iegitur. Nihfl difFerl , utrum verba, quae cum particula qiiadam conjuncta sunt, idem subjectum, quod dicitur, habeant nec ne. Interdum tamen integra locutio reperitur, ut in III, 59, 2, ημεϊς τε , ως πρέπον ημϊν καϊ 03ς η χρεία προάγει, αϊτούμε&α υμάς... IV, 44, 3, κονιορτόν δΐ ως ειδον και ως ί'γνωοαν (alterum ως oinit- tunt codd. quidam) ... VI, 2, 2, άρκείτω άε ως ποιηταϊς τε εϊρηται καϊ ως εκαοτός πη γιγνωοκει περί αυτών. Particula ως ηοη iteratur in Ι, 63, 2, ως η μ**%ν εγίγνετο και τα σημεία ηρ&η ... II, 12, 3, ως δε άφίκετο . . . και εγνω ... 84, 2, ως δΐ το τε πνεύμα Κατ 7] ει καϊ αϊ νϊ,ες . . . εταράοοοντο και . . . και . . . IV, 3, 1, και ως εγε- νοντο . . . και έπνν&άνοντο . . . VI, 9, 3, oj£ δε ούτε . . • οπενδετε ούτε ράδια εοτι κατασχεϊν εφ α ώρμι;ο&ε, τ«ύτ« διδάξω. Cfr. IV, 48, 1. 111, 2. V, 40, 1. VI, 2, 4. 35, 1. 74, 2. VIII, 62, 2. Eodem modo apud superlativa: I, 129. 2, πράοοειν ώς άριοτα και πιστότατα. Similiter, si ηοη eadem consecutio verborum usurpata est in iis, quae inter se sunt conjuncta, parlicula ως ηοη iteratur, ut in IV, 5, 1, . . . εν ολιγοιρΐα Ιποιούντο , ως . . . rj ονχ *) Nobis persuasum est omnibus bis locis pronomen relativum pro ώς ηοη bene usurpari posse. Sed Kruegerus (in adn. ad Dion. Halic. pag. 332) recte Haackium conjecisse putat, pro og cum mss. quibusdam ώζ legendum esse, "non tamen propterea , quod haec lectio aptior, sed quod difficilior est." Sed nib.il sane difficultatis in his locis inest. 3* 36 νπομενοΰντας σφάς η ραδίως ληψόμενοι βία. Eodem modo ad genitivos absolutos et participium futuri, particula και copulante, priore tantummodo loco oyg ponitur in V, 43, 3, κελενων . . . ηκειν . . ., ως καιρόν οντος καϊ αυτός ξυμπραξων τα μάλιστα. Cum hoc conferre licet VII, 5, 3, όιανοεϊσ&αι ούτοις έκέλενεν αυτούς ως τη μεν παρα- σκευή ουκ έλασσον έχοντας, τη dl γνώμη ουκ άνεκτόν εσόμενον . . . *). De prsepositione ως quoque aliquid nobis est adno- tandum. Jam de origine hujus prsepositionis magna est inter viros doctos dissensio. Hartungus 3 ) conjunctionem ως negat ex eadem voce primitiva ducendam esse, atque praepositionem, quam nihil nisi formam ab Alticis scriptori- bus usurpatam pro dorica άρ («£), lal. ad (cfr. ar-biter), esse existimat. Kuehnerus originem praeposilionis a pronomine repetendam putat; ipsam significationem hujus praepositionis satis mirabili modo explicat 3 ). Bernhar- dyus 4 ) quoque ex pronomine praepositionem ducit. Hoo- geveenus (1. 1. pag. 585) de hac re dicit: „lnterdum ως etiam preepositionis loco poni videtur; praesertim apud *) Cfr + Kruegeri Gr, gr. I. 56. 14. 2. s ) Vide: "Ueber die Casus," pag. 155, sq. 3 ) Cfr. Ausf. gr. Gr. II. § 593. A. 2: "Die Praposition ως bezeich- net . . . nicht, wie die ubrigen, ein raumlicb.es Dimensionsverhalt- niss , sondern nur das Ricbtungsverhaltniss , welches eigentlich durch die Kasus bezeichnet wird, und wird daher, wie wir weiter unter sehen werden , nuv mit Personennamen verbunden," Cfr. § 604. — Quse explicatio nulla est; quse enim secernere voluit Kuehnerus, tam inter se cohaerent, ut boc sine illo ne cogitari quidem possit. 4 ) Cfr. 1. 1. pag. 215: "Dafiir war acht-Attisch ως mit dem Accus. im strengeren Ausdruck personlicher Annaherung , doch nicht durchgangig, da die urspniuglicbe Form (das adverbiale erklarende ως neben einera Accus. der Bewegung) nicbt mehr als das Herzutreten zu andercm umfasst." 37 Atticos, ubi tamen omissam esse preepositionem eg vel επί vel προς, et ως vel abundare, vel obscuram ejus signifi- cationem esse, viri docti observarunt". Eandem fere sen- tentiam Kruegerus amplecti videtur 1 ). Alii hanc prae- positionem idem esse atque έως censent. Doederleinius 2 ) ingeniosius fortasse quam verius conjicit, έως et ως ex ει ως originem ducere. Fritschius 3 ) ως i^em esse censet atque έ'ως , quod per synizesin interdum monosyllabum le- gitur, et confert illud Latinorum usque, quod etiam praepositionis locum tenet. Verisimile quidem est con- junctionem ac praepositionem ως eandem originem habere; sed de ipsa ratione , qua vis illa rnodalis ad eam, quam praepositio habet, transierit, non supra opiniones et conjec- turas, ut videtur, sciri potest. Nec minor est de usu praepositionis ως inter philolo- gos dissensio, utrum cum solis hominum nominibus an cum rebus quoque conjungi possit. Praelereundo monen- dum est, hanc praepositionem jam ab Homero usurpari 4 ). De usu ejus veteres grammatici tradunt, eam numquam fere nisi nominibus hominum adjunctamreperiri, rarissime vero cum regionum urbiumve nominibus conjungi. Gregorius Corinthius (§ XXXIII) dicit: "και άντι τον προς τω ο)ς χρώνται, ως τον fraov λέγοντες και ως τον διδαοκα- λον, αντί τον προς τον &&όν και προς τον διδάοκαλον" . Anonymus Grammaticus Meermannianus de dialecto attica, § XXIII : και αντί της προς τή OJς χρωνται. αντί γαρ προς τον διδάοκαλον, ως τον διδάοκαλον ζλέγονοιν~)" . *) Cfr. Gr, gr. Ι. 69. 63. 4. s ) (Bremi und) Ludw. Doderlein im "Philologische Beitrage aus der Schweiz". I. Zurich 1819, pag. 303 sqq. 8 ) In "Bearb. der Gr. und Latein. Partikeln", II. pag. 104. 4 ) Cfr. Apollonii Sophistas Lex. Hom. (ed. Iram. Bekker, Berol. 1833) pag. 170: το ως άντι της προς. "ώς αίεϊ τον ομοιον αγεί &εος ώς τον ομοϊον." (Od. 17, 218.) 38 Thomas Magister (1. 1. pag. 409): "το ως ... άντι της εις προθέσεως επϊ κινήσεως και επϊ ε μψύχου. 'Αριστείδης εν τω προς Θηβαίους περί ανμμαχίας πρωτω λόγω. τότε μεν γαρ έλ&οντων υμών ως ημάς ηκούσαμεν. άπαξ άε και επϊ άψυχου Θουκυδίδης εϊπεν εν τη ογδόη, απέπλευσαν ως " Λβυδον. Hos se- quuntur omnes fere grammatici recentiores, et aut ως ista significatione rebus inanimatis jungi prorsus denegant, aut, si quando nominibus locorum subjicitur, ibi tantummodo, ubi locus pro iis, qui sunt in eo loco, nominatur, recte poni censent. Si de usu hujus praepositionis apud Thucydidem quaerere volumus, eam saepissime de hominibus usurpari inveniemus; in locis I, 137., 1. II, 67, 1, (ως Φαρνάκην et ως βασιλέα). 73, 2. III, 36,3. 39,6. 114/2. IV, 50,3. 79 1. 132,3. V, 4,3. 80,2. VI, 59,5. VII. 39,2. 77,6. 82, 1. VIII, 26, 2. 50,2. 54,3. 80,1. 82,2. omnes codd. habent ως. Sed persaepe in libris permutatur cum εις vel ες (nonnumquam cum προς), ut videre licet ex hoc indice varietatis lectionis, quem auctore Morstadtio 1 ) fecimus: I, 74, 1, ως υμάς εις υμάς Ar. Ι, 90, 3, ως αυτούς εις αυτούς Gr. i. Ι. 133, 1, ως αυτόν εις C. Α. Ρ. II, 15, 1, ως τον βασιλέα . . ες Ar. II, 67, 1, ως βασιλέα ες βασιλέα i. II, 67, 1, ως Σιτάλκην . ... ες Σιτάλκην Mq. II, 67,2, ως βασιλέα ες βασιλέα C1. III, 13, 1, ως υμάς ...... προς f. ως προς α IV, 118, 9, ως αλλήλους . ... ες αλλήλους ά. IV, 132, 2, ως Βρασίδαν . . . . ες e. V, 6, 2, ως Περδίκκαν . . . ες C. d. i. V, 44, 2, ως τους Ά&ηναίους. ες e. V, 46, 1, ως αυτούς προς αυτούς Mq. x ) Ιη edit. Thucyd., Francofurti a. Μ. 1830. 39 VII, 48, 3, ο)ς ανιόν προς αυτόν ά. i. VIII, 5, 1, ως Άγιν ες e. VIII, 31, 2, ως Άστύοχον . . . . και Ar. Ch. D. (ες Φω- καιαν και Άστΰοχον). VIII, 39, 2, ως Φαρνάβαζον . . . ες Β. L. sed in hoc ως superscriptum. VIII, 56, 1, ιαςτον Τιοοαφέρν?;ν. ες Mq. VIII, 81, 1, ως τον Τισοαφίρν?;ν. ες Mq. c. Εχ aliis aliquot locis Thucydideis Doederleinius (I. 1. pag\ 314 sq.) demonstrare vult, usum controversum praepositionis ως de re inanimata apud Thucydidem aper- tissimum esse, Poppone aliisque quam maxime repugnan- tibus. In I, 50, 5, ex magna varietate lectionum 1 ) recte, ut videtur , restituerunt wg ες επίπλουν. Loco V, 17, 2, παραοκευι] . . . περιαγγελλομένι- κατά πόλεις υ)ς επϊ τειγιομον, Doederleinius retinere vult ως επι- ταχισμόν : sed ηοη satis firmis argumentis uti videtur, quin a Poppone ceterisque refutentur. 2 ) Neque credere *) "ώς ες επίπλουν J. Vt. Reg. B. Mq. e. f. h. 1. m. correctus Cl. marg. 2. Steph. Tus. ώς έπ\ πλουν C. ig επίπλουν marg. 1. Steph. ώς επίπλουν cetevi." Morstadt. Cfr. IV, 38, 3, όος ες πλουν. s ) Doederleinius 1. 1. pag. 314: "Die Lesart ώς επϊ τειχιομον, die der Kritiker, Avenn der Sinn sie forderte , kaum von Hdschr. abzuwarten brauchte, billigt Duker und opfert so die Geschichte einer vermeintlichen Grammatik auf; denn nur επιτειχιομός be- zeichnet die Befestigung eines gelegenen Orts im feindlichen Land." — Poppo in Commentt. I. pag. 318: "In verbis πα- ραΰκευή . . . ώς επιτειχιαμόν V, 17, in quibus solis optimi libri illud ώς ante rem vita et sensu carentem constanter tuentur, vul- gata, ut nostro m loco, vel ideo ferri nequit, quia ex ea ώς con- silium rei gerendae exprimere necesse esset, quum, ubi praepositio est, quo fiat profectio (die blosse Ricbtung einer Bewegung) in- dicet. Vera est igitur scriptura cod. Gr. tantum in accentibus discrepans ώς επϊ τειχίΰμόν." — Cfr. Commentt. III, pag. 482. 40 possumus, praepositionem ως cum substantivis abstractis, quaa dicuntur, umquam conjungi. Sed de usu pra?positionis cum nominibus locorum conjunctae, major dubitatio exoria- tur necesse esl. Nam in nuraero haud exiguo locorum Thucydideorum multi codices praebent ως cum nominibus urbium aut regionum conjunctum. Doederleinius enu- merat Iocos VIII, 5, 1, ως την Εύβοιαν pro ως ές ... VIII, 36, 1, ως την Μ/λητον pro ές ... VIII, 103, 1, ως ν Λβνδον pro ές ... VIII, 1, 1, ως $$ τάς * Λ&ηνας pro ές ... VIII, 17, 1, ως Μϊλητον pro ές ... V, 76, ως Έπίδανρον (Ms. Clar.). De loco VIII, 5, 1, ait Poppo (Commentt. 1. pag. 319): „. . . soli Reg. Gr. D. I. Mosqu., exiguae auctoritatis libri, ές, alii nonnulli, in quibus praeter Cass. nullus bonus, ως ignorant, rursus autem ambae par- ticulae requiruntur." De VIII, 36, 1, dicit, non solum duos libros Parisienses 1 ), sed etiam praBclarum Vat. ο)ς in ές mutare; de VIII, 103, 1, Thomam Magistrum, et qui eum exscripserint, depravatos mss., K. Ar. Chr. Dan., se- cutos esse, dum meliores libri recte servent vulgatum ές; in VIII, 17, 1, pro ές cum Gr. et Mosqu., libris parum probis, ως legere vel propterea neminem velle, quod ως statim sequatnr; de V, 76, ως ^Επίδανρον in Cl. plane non inveniri. In VIII, 1, 1, unus tantummodo codex isque cor- ruptissimus ως pro ές habet. — Addit Doederleinius locum IV, 53, ubi in Anecdd. Bekk. p. 400 legitur ως το Κρητικό ν πέλαγος pro προς ιό Κ. π. Conferri potest locus IV, 79, 1, ως Περδίκκαν και ές την Χαλκιδικήν, ubi codd. quidam (L. Ar. Ald. Bas.) omittunt ές. — Ex sq. : „. . . Sed quum τείχιΰμον etiam de munitionibus contra aliquem exstruendis dici ex VIII, 34, eluceat, et utrum hae muni- tiones ad obsidendum hostem , an ad castellum faciendum erigantur, proprie vocabulo non signiiicetur , asque recte pro έπιτειχιΰμός atque pro περιτειχιαμός videtur collocari posse". *) „Von Gail mit franzosischer Aengstlichkeit verglichen". Doed. 1.1. 41 his omnibus concludere licet, nihil pro certo statui posse, utrum Thucydides cum nominibus locorum pra?positionem illam conjunxerit nec ne. Nam ne in uno quidem loco, qui quideni huc referendus sit, consentiunt omnes codices. Attamen talem usum hujus vocabuli neque Thucydidi neque aliis scriptoribus Atticis prorsus derogare audemus; tantam enim fuisse inscitiam librariorum, ut tot in locis aliquid scriberent, quod contra omnem consuetudinem scriptoris toliusque linguae indolem esset. haud facile credimus. Et apud alios scriptores loci quidam inveniuntur, qui nondum tam accurate examinati sunt. ut quam veruin sit illud prae- ceptum Atticistarum satis sciainus. Locus quam maxime inemorabilis cst in Sophoclis Trachin. ν. 36δ, iy /.ει ό'όμονς ως τονοό'ε ..., ubi omnes libri praebent ως. Licet hoc δό- μους ο)ς τοναό'ε pro ως νμάς τους ίν τοϊοδε τοις ό'όμο/ς dicturn accipiatur, ha?c tamen e.xplicatio pra?ceptum illud non tuetur; quid enini impedit, quin omnes ejusmodi locos sic interpretemur, et, ut id pro exemplo afferamus, ως Λβνό'ον pro ojg τους iv Λβυδω positum existiinemus? Concedendum quoque est, posteriores scriptores, ut Arria- num et Aelianum, regulam illam non servasse. Sed propria prsepositionis ως significatio magis per- spicua erit, si eam cum εις et προς contulerimus. Per prsepositionem εις vel ες. qua? ex εν et -σε conflata pu- tatur, nihil aliud significatur nisi cursus usque in aliquem locum directus, ita ut id, quod movetur, aut in hoc ipso consistat, aut. si id fieri nequit, quam proxirne in eum progrediatur. Ac ne multa dicam, ubi de certo et con- stituto fine assequendo quaeritur, haec praepositio usurpatur. Hoc modo dicitur ες Θι'-βιρ• έλ&εϊν, in ipsam urbem venire: ες Μενελαον ελ&εϊν , usque ad Menelaum venire, ita ut quam minimo spatio a Menelao distet is, de quo mentio fit. Sed unde is. qui venit, egressus sit. utrum sua ipsius voluntate an jussu alius honnnis aut casu quodam venerit, prorsus in incerto relinquitur. Ac pra?positione προς 42 Cquam ex πρό et -oe conformatam esse existimant) cum accusativo conjuncta aliquid moveri denotatur, quasi intra conspectum ejus„ in quem cursus dirigitur; ubi igitur de locis agitur, semper hac particula significatur , eum, qui profisiscitur, in hunc locum se vertere. Hoc modo apud Homerum usurpatur prsepositio προς in II. 12, 239: ηρός ηω τ τμλιον τε , quod idem Romani dixerunt: versus orientem. Neque hac voce προς proprie comprehenditur notio loci, unde motus ille inceperit, aut caussa hujus motus. Per praepositionem ως autem id significari putamus, ut de loco unde motus exierit magis cogitetur quam de ipso motu; nec tam qualis sit motus aut quo spectet quae- ritur, quam caussa motus et origo. Quare semper fere de itineribus hominum hanc praepositionem usurpatam esse invenimus; nam ex horum voluntate in hac re omnia pen- dent. Quod si verum est, praepositio ως ad eandem, ut videtur, originem,, ex qua conjunctio ducitur, referri potest; nihil enim aliud esi, quam ablativus caussae et originis, ut a grammaticis vocatur, qui cum accusativo conjunctus et motum in aliquem locum et originem motus sigmficat. Hsec fere sunt, quae de vi et usu particulae ως apud Thucydidem dicenda habuimus. Nonnulla tamen sunl, quae non nisi tractatis ceteris particulis relativis satis absolvi possint, quamobrem particulae ωοπερ, ωοτε , όπως non omittenda fuerunt. Sed lioeat mihi hac excusatione uti: „edidi, quae potui, non ut volui, sed ut me temporis angustise coegerunt." J LIBRARY OF CONGRESS 003 057 059 5 Ι^Β i — MW W-UIJ ΗΒΗ ■ ι ■ ■H ■9 SES5 Η ■ Η Η vf. LIBRARY OF CONGRESJ ~ llll lllill Mll 003 057 059 5